|
Zincirlenmiş kökleri Kıraç aç anaç toprağına Sonsuzluğunda bir başına Bakımsız susuz Gül gibi filizlenen kır çiçeği Kır çiçeğim
Susuz yaz Kendisiyle kendinde Ateşler içinde bulmuş Umut ve tevekküle Tutunmuş kır çiçeğini
Kurumuş Kırılgan gül bedeni
Dökülmüş yaprakları Boynu bükük
Kuru bir dalın nefesine bile hasret Yalnızlığıyla yalızlıklarda
Yaz biter Ölür Susuz esintisiz çaresiz Çiçekleri düşer Kendi duvaksız boşluğuna İter tohumları an be an onu ölüme Kendini yaşama
İlk yağmurla çatlar Tohumlar yağmura vurgun Yağmur toprağa Börtü böcek Ve zamansız zaman Büyütür gücünce Gücünün yettiğince
Kalan son bir nefes Kalan son umut Kalan son yaşam kır çiçeğinden
Ansızın vurulur -Vurulmuştu- boyunsuz boynu Yüreksiz Elleri kirli İri celladın elleriyle
abdulrızak kılıç suskun sevda
Gönderen: abdulrızak kılıç |